Het nieuwe jaar begint niet op 1 januari

Het nieuwe jaar is begonnen. En toch voelt 1 januari verdacht veel als 31 december.

Alsof we collectief geloven dat er een resetknop bestaat. Alsof problemen verdwijnen en kansen zich automatisch aandienen zodra het jaartal verandert. Maar de wekker gaat nog steeds om dezelfde tijd. Het werk ligt er nog steeds. En verantwoordelijkheid neemt geen kerstvakantie.

Verandering begint niet bij de kalender. Die begint bij mentaliteit. Begin je een dag met de gedachte dat er mogelijkheden liggen? Of draai je gewoon het bekende programma af?

Mijn jaar begon met iets wat op een keuze leek. Mijn PVB afronden of veiligheid vooropzetten. Maar eerlijk gezegd, het was geen keuze. Als doorgaan betekent dat de veiligheid van collega’s en bewoners in het geding komt, dan is de beslissing simpel. Hoe zuur ook dat het nu twee maanden is uitgesteld.

In ons vak hoort veiligheid geen discussiepunt te zijn. Geen onderhandelingsruimte. Geen “ja maar”. Je stemt je ambitie erop af. Je planning. Je ego.

Net als rijden in sneeuw.Als er ineens een dik pak ligt, ga je niet doen alsof het zomer is. Je voelt hoe glad het is. Je test hoe je auto reageert. Je houdt rekening met anderen die misschien minder grip hebben dan jij. Je past je rijstijl aan.

Buiten werken is niet anders. Je kunt wel door willen, maar omstandigheden trekken zich niets aan van jouw planning. Weer, mensen, onverwachte situaties, ze vragen om scherpte.

De dagen worden langer. Het weer blijft grillig. Sneeuw, regen, zon, alles door elkaar. Buienradar is inmiddels vaste prik.

En toch vergeet ik soms mezelf mee te nemen in de vergelijking. Dan sta ik in pool-uitrusting terwijl het 15 graden is. Of precies andersom. Blijkbaar ben ik zelf soms de variabele die ik vergeet te berekenen. En toch geniet ik ervan. Van vrieslucht die kraakt. Van rijden door sneeuw in het donker. Van stortregen op een dag dat ik net niet naar buiten hoef.

Misschien is dat wel waar het echt om draait. Niet wachten tot een nieuw jaar iets brengt, maar zelf bepalen hoe je erin staat. Kansen liggen er altijd. Alleen moet je bereid zijn ze te zien én er iets mee te doen. Soms zit de grootste groei niet in spectaculaire sprongen, maar in het elke dag opnieuw kiezen voor scherpte, voor verantwoordelijkheid, voor lef.

Het zijn tenslotte de braafste paarden waar je het hardst vanaf valt —maar alleen als je vergeet dat je zelf de teugels in de handen houdt

.